İsrail’i vuran İran Tsunamisi...

Ehlibeyt (a.s) Haber Ajansı ABNA- Netenyahu hükümetinin İran’la yürütülen nükleer müzakerelerde anlaşma sağlanmasının ardından bunu “Tarihi hata” olarak değerlendirmesine karşılık Haaretz bunu “ Tarihi Olay” olarak gördüklerini manşetten verdi.Netenyahu’nun bu ittifakın gerçekleşmesinde büyük rol oynadığına değinen Haaretz, sürekli olarak tehdit savurup bu görüşmeleri başından beri reddetmesi yüzünden, İsrail hükümetinin bölgede daha da yalnızlaşacağını ve Amerika gibi bir müttefikin karşısında zor duruma düşeceğine değindi. Üstelik Netenyahu’nun bu hırçınlığının, ileride daha da fazla olması beklenen diğer İran ittifaklarına karşı İsrail etkisini zayıflatacağı hususunda İsrail hükümetini uyararak gelecekteki ittifakların hali hazırdaki bu ittifaktan daha da güçlü olacağının ihtimalinin yüksek olduğuna dikkatleri çekti.Yedioth Ahronoth gazetesinde yayınlanan makalesinde İsrail eski Askeri İstihbarat başkanı Amos Yadlin, İran ile varılan ittifakın “Tarihi bir ittifak” olduğuna değinerek İsrail hükümetini eleştiren bir diğer isim oldu. Zira Yadlin’e göre bu ittifakla 6 ay boyunca yaşanabilir olmalıydı. Zira 2003 yılından itibaren ilk defa İran’ın 6 ay boyunca bir nükleer faaliyeti durdurulmasının İran’ın nükleer kazanımlarını geriye götürecekti.Haaretz gazetesi yazarı Shafeat ise, İran ile varılan ittifakı Filistin ile yapılan Oslo İttifakı’na benzeterek, “Büyük bir sonuç getirmesi beklenmeyen ama geçiş sürecinin başlangıcını teşkil eden bu ittifakın İran dosyasında biraz hareket etmemize fırsat verecektir” dedi. Ancak bu yeni “Oslo ittifakının” olumsuz yönlerine de dikkatleri çeken Shafeat, Amerika’nın İran karşısında askeri seçeneğinin artık olmadığına dikkatleri çekerek kaygılarını şöyle dile getirdi: “ İran nükleer faaliyetleri her kadar geçici olarak durdurulsa da bu ittifakla İran’ın nükleer bir güç olduğu da artık resmi olarak kabul görmüş ve meşrulaştırılmıştır. İran her adımını bilinçli bir şekilde atmakta ve bir aşamadan diğerine emin adımlarla geçmektedir. 2005-2013 tarihleri arasında geliştirdiği nükleer faaliyetleriyle zafer kazanan İran, bu sefer de 2013-2014 siyasi zaferini kutlamaktadır. İran atacağı her adımdan önce o adımın meşruluğunu kazanmaktadır. Büyük bir bedel ödemeden güçler dengesini her seferinde lehine çevirmektedir. İran er ya da geç Batı’yı iki seçenek arasında bırakacaktır: Teslim olma, ya da çatışma. Ama şu da bir gerçek ki Batı şüphesiz her zaman teslim olmayı seçecektir. Bu yüzden Batı’nın bu ittifakın aşamalarını uzatmadan nihai sonuçlara odaklanması gerekmektedir. Zira İran zaman kazanarak zaferine bir diğerini ekleyecektir.İshak Rabin’in müsteşarı İtan Habir ise Netenyahu ile aynı görüşte olduğunu açıklayarak endişesini şöyle gerekçelendirdi: “Korkmaya Hazır Olun. Bu ittifak İran’ın nükleer güce ulaşmasına büyük bir fırsat verecektir Asıl büyük felaket ise, Amerika ile kötü giden ilişkilerin, Amerika’yı İsrail’in gerçek yüzölçümüne dikkat etmesini sağlayarak İsrail’in Amerika’nın tek oğlu olma konumundan, gayri meşru oğlu olma konumuna düşürecektir. Biz hepimiz 67 savaşında aldığımız zaferle kendimizi o kadar büyük gördük ve bu büyüklüğe o kadar inandık ki artık Amerika’yı bizim kuklamız gibi görmeye bile başladık. Ama işte bu noktada hata yaptık, biz gerçekten Amerika dosyasını hiç ciddiye almadık” .Yedioth Ahronoth yazarı Nahom Barnigh ise Netenyahu’nun ittifaktan duyduğu korkuyu sert bir dille eleştirerek köşesinde hükümete şöyle yüklendi: “ Sanki dünyanın sonu gelmiş gibi davranan Netenyahu’nun bu telaşını gören İsrail vatandaşı şunu sormaz mı sana: “İsrail asla bu ittifakı kabul etmeyerek İran’a askeri bir müdahaleye mi başvuracak? Hadi farz edelim ki bu ihtimalin gerçekleşmesi için İsrail o güce sahip, acaba İsrail dünyanın en güçlü 6 ülkesine karşı gelecek askeri bir güce mi sahiptir? Ezeli dostumuz ve tek umut ışığımız Suudi Arabistan haricinde bütün dünyayı karşımıza almaya ne kadar hazırız?”.Ariel Sheron döneminden itibaren İran’ın günün birinde nükleer güce ulaşacağı bütün yetkililer tarafından bilinse de, asıl Netenyahu’yu aklını yitirme derecesine getirecek kadar kızdıran ve bunun için bu meseleyi artık kişiselleştirme seviyesine çıkarmasına neden olan en önemli neden, İran’ın bu gücü Netenyahu hükümetinin döneminde elde edecek olmasıdır.